Besties sinds de brugklas. Businesspartners sindsdien.
We waren twaalf toen we elkaar leerden kennen op de middelbare school in Den Bosch. Britt besloot toen al: Lynn wordt mijn BFF (4evah). Lynn stemde in – de eerste van vele goede besluiten.
›Iedere dag fietsen we samen van Kerkdriel naar Den Bosch en terug en bedachten we allerlei reclamecampagnes onderweg (± 60 minuten brainstormtijd per rit) en bedachten onderweg meer reclamecampagnes dan er nodig waren op de wereld. Ook maakten we standaard een video bij ieder schoolproject.
Britt bedacht ze en Lynn filmde en editte ze (toen nog met zo’n home videocamera en editen, god mag weten hoe ze dat toen deed maar het werkte). Die video’s gingen werkelijk nergens over.
We speelden gtst-achtige taferelen zoals Britt die twee jaar in coma had gelegen. Lynn speelde haar bezorgde moeder. We verfilmden Griekse tragedies (Lynn als Persephone, because why not) en playbackten Maria Mena alsof ons leven ervan afhing. Niks was te gek. Je bent veertien en je wilt (wild) wat.
Na twee jaar video’s maken kwam Britt dan ook tot de conclusie dat we later samen een reclamebureau zouden starten. Lynn stemde in, opnieuw.
Maar toen kwam daar op ons achttiende het kruispunt in ons leven: het eindexamen. Tijd om te gaan studeren. Britt en Lynn uit elkaar? Stoppen op je hoogtepunt? (Denk: Lynn als Persephone in een wit jurkje rennend over de Kerkdrielse weilanden met een shetlander aan de ene hand en die verrekte granaatappeltjes in haar andere hand). Stoppen kon niet, we waren net begonnen!
Bij Nick en Simon ging het ook pas een beetje lopen toen ze achttien waren en dat is een duo waar we ons (tot een paar jaar geleden ;-)) graag mee vergelijken, dus: doorgaan en juist alles op alles zetten, werd de instelling.
Lynn vond een studentenhuis in Utrecht en Britt kwam erbij wonen, kamers naast elkaar. Lees: twee stapelbedden met een dun gipsplaat muurtje tussen ons in. Twee klopjes op het gips betekende: samen Lingo kijken? En drie klopjes: tijd voor friet. Heel spannend was onze studententijd niet. Achteraf had je ons misschien best wel nerds kunnen noemen. Achteraf dan.
Lynn studeerde Bedrijfscommunicatie en kreeg nog meer passie voor film en editen. Britt studeerde Film- en Televisiewetenschappen en kreeg nog meer passie voor storytelling en conceptontwikkeling. Samen begonnen we tijdens onze studies ‘Eyecatcher Productions’ (een echte eyecatcher-naam he, als je twintig bent) en leerden we films produceren (ook het woord produceren leerden we toen pas, voorheen was het gewoon films maken), door veel voor vrienden en familie te maken. Lynn studeerde af en werd professioneel editor bij een bedrijf, waar ze de kneepjes van het vak (nu echt) leerde. Britt volgde een master en hierna stroomden de opdrachten -eigenlijk per ongeluk- binnen. Meters (film) maakten we. In de tijd van de Enzo Knol’s en de Monica Geuze’s bedacht Britt dat het misschien ook wel slim zou zijn om te gaan vloggen, je weet nooit. Lynn stemde in.
Tijdens onze reis door Amerika (wandelen in New York, karaoke op Sunset Boulevard, wijnproeven in Napa Valley – je snapt het plaatje), filmden we alles, just in case. Niet wetende dat juist díe vlogs de start zouden zijn van onze eerste grote opdracht.
De Rabobank vroeg ons om jongeren aan te spreken met video. Wij lieten onze niet-zo-representatieve Amerika-vlogs zien – en dat bleek precies wat ze zochten: authenticiteit, humor en een goed gevoel voor doelgroep. “Zakelijk vloggen” was geboren. Een term die we later ook maar zelf hebben bedacht.
Van daaruit groeide het verder:
100 vlogs in een jaar als de Aardappelmeisjes voor Jac van den Oord
De Bouwmevrouwen, de DAFitgirls, HANOSFIT met Lynn & Britt
Presentaties voor Omroep Brabant in het Brabants Buske
En uiteindelijk: ons merk: Britt & Lynn
We bedenken nog steeds campagnes in de auto, net als vroeger op de fiets. We filmen nog steeds het meeste zelf, met vlogcamera het hele land door. We voeren de gekste ideeën uit – met én voor onze opdrachtgevers. Van aardappels schillen met onze oma’s tot een dinershow met Björn van der Doelen voor Knaapen. Van bevers spotten in een Blokhutboot tot abseilen van de Sint Maartenskerk voor gemeente Zaltbommel (zouden ze ja zeggen Lynn? En ja, dat deden ze).
Niks is ons te gek. En we doen het nog altijd met evenveel enthousiasme als toen.
We noemen het: buitenspelen voor gevorderden.
En wie weet… ooit nog Lynn als Persephone.
Girls can dream.
Britt
Nooit meer op reis of nooit meer vloggen?
Heel stoer zei ik: ‘oh deze vragen zijn voor mij geen dilemma’s’ maar bij de eerste vraag ga ik al. Bijna onmogelijk kiezen. Nooit meer reizen denk ik. Ik schaar vloggen onder video’s maken en géén video’s maken is geen optie. Dat doe ik al mijn hele leven, dat zit bijna in mijn DNA. Ik móét creëren. Reizen kan ik beu raken, video’s maken nooit. Hoewel de ultieme droom uiteindelijk is om met Lynn een ijscokraam te beginnen -later als we écht groot zijn- en hiermee de wereld rond te rei(j)zen. Daar komt vloggen niet per se in voor. Onmogelijk kiezen dus toch.
Wat weet niemand over jou?
Lynn begint meteen te lachen: “Jouw dubbelleven!” roept ze. Hiermee doelt ze op dat ik zo’n drie uur per dag mediteer, yoga(retreats) doe, heel veel boeken lees (liefst meerdere door elkaar en ik lees ze zeker niet allemaal uit) en verhalen en gedichten schrijf. Er zijn eigenlijk twee Britten: de extraverte, overenthousiaste, ijdele Britt in jurk en hoed. En de introverte, stille, meer emotionele Britt, in yogapak met Einstein-kapsel (dat laatste moest ik van Lynn nog even extra benoemen, als iets wat niemand weet over mij: mijn blonde krullenkapsel als ik uit de douche kom).
Wat zeggen vriendinnen over jou?
Dat ik (soms iets te) goed ben voor de wereld, verwacht ik. Degene waar je altijd bij terecht kan en die echt altijd klaarstaat, dag en nacht. Maar ook degene die je moet bellen in een wedstrijd waarbij je €10.000,- kan winnen als diegene NIET opneemt. Ik neem namelijk nooit op, volgens mijn vriendinnen.
Wat eet je het liefst als ontbijt?
Koffie.
Ben je lui?
Nee. Ik was vroeger wel meer lui maar tegenwoordig word ik onrustig van niks doen. Ik ben wel graag efficiënt en delegeer graag. Dus als iets niet per se nú hoeft te gebeuren of iemand anders kan het ook, dan sla ik even over. Dat is geen luiheid maar gewoon slim, toch? 😉
Wie is je grote voorbeeld?
Mijn oma. Zij is supersterk. Heeft altijd geroepen dat ik moest gaan studeren en moest leren om voor mezelf te zorgen, juist omdat zij zelf die keuze nooit heeft gehad. En zij heeft -net als mijn moeder- haar eigen achternaam gehouden. Dat was in die tijd (ze komt uit 1931) heel vooruitstrevend, natuurlijk. Vind ik heel cool.
Lynn
Word je liever aangevallen door een zwerm bijen of een beer?
Absoluut een zwerm bijen, dat overleef je nog. Mocht ik onverhoopt toch aangevallen worden door een beer, zou ik doen alsof ik dood ben (bij een grizzly). Ik heb op onze reis door Amerika oog in oog met een beer gestaan, maar dat was in Yosemite National Park en die beren waren mensen wel gewend, denk ik. Of ik heb gewoon heel goed kunnen doen alsof ik dood was. Dat zou ik sowieso doen in levensbedreigende situaties. Dat denk ik altijd bij veldslagen in oorlogsfilms: doe gewoon alsof je al dood bent! Ik snap echt niet dat mensen dan opstaan en doorvechten.
Wat is je guilty pleasure?
Snoep. In alle soorten en maten. Zo chemisch mogelijk, haha! Zo raar dat alleen kinderen altijd een snoepje krijgen. Ik wil ook! Mijn nichtjes en neefje weten inmiddels dat als de snoeppot rondgaat, ze ook bij mij langs moeten gaan. Of snoep mee mogen nemen. Gesuikerde aardbeitjes, banaantjes, kikkertjes, karamel fudge (daar lust ik KILO’S van achter elkaar). Maar ik eet vooral veel groente en fruit, uiteindelijk. GUILTY pleasure was het he?
Kom je weleens te laat?
Never nooit, nee. Ik wil vooral de tijd van de ander niet verdoen, dus ik zou me schuldig voelen als ik te laat kom. Andersom vind ik het ook fijn als mensen op tijd komen, omdat ik dan helemaal klaar zit en anders iets anders had kunnen doen (bij mij zitten er 25 uur in een dag en in iedere minuut zou een taak uitgevoerd kunnen zijn).
Wat is je lievelingsfilm?
100% Inside Out van Disney. Waarom? Ik vind het zo leuk dat het een film voor jong én oud is. De film is zó raak. Herkenbaar. Grappig. Het leert je zoveel over emoties. Vind het gewoon geweldig hoe ze dat hebben verbeeld, zo spot on. Die brainstorm bijvoorbeeld. Echt briljant.
Wat is je droomopdracht?
Dat zou 2opReis zijn (of toch 3opReis binnenkort, want ik krijg een babyboy). Dus video’s maken en reizen tegelijk. Dat doen we nu al met ons bedrijf, maar mag mijn hele leven door blijven gaan. Liefst met mijn baby erbij. Campertje, pampertje, cameraatje en Britt. Wildkamperen in Scandinavië, gorilla’s spotten in Oeganda of nog eens chillen op een Blokhuisboot in de Biesbosch. Alles lijkt me geweldig! Van adrenaline-alles-kantrips met Lynn & Britt naar tegenwoordig iets meer gezinsvriendelijke bergbeklimmen-met-babytrips met Lynn & Britt, dat wel 😉
Wat is je favoriete drankje?
De smoothie die Britt voor mij maakt in de zomer (Britt moet ‘m ook echt maken, dan is ‘ie het allerlekkerst). Mango, ananas, banaan, kokosmelk, passievrucht en ijsklontjes. En misschien een secret ingredient…?
En een Desperados met limoentje op vrijdagmiddag. Zonnetje. Zittend op mijn veranda, uitkijkend over de boomgaard. Dat is echt een geluksmomentje.